Ein av dei siste dagane kjøpte me kake og brus og hadde avskjedsfest på La Restinga. Det heile var litt surrealistisk, for det gjekk ikkje heilt opp for oss at me skulle dra, men det var ein veldig koseleg avslutning på opphaldet vårt. Ungane hadde laga eit stort kort til oss, og av Puchin fekk me La Restinga-vesker.
Les mer
Les mer
Flere bilder
Siste kvelden i Lima
Reisen hjem
Bilete tatt før og etter at elva steig. Det første biletet er tatt då eg kom til Iquitos i byrjinga av november, det andre i slutten av april. I løpet av den tida hadde elva stige og sunke og stige igjen
Fra Elises blogg
Ja, me er godt inne i den siste veka i Iquitos (for denne gong). Det er veldig trist og samstundes veldig rart, for det gàr ikkje heilt opp for meg at eg snart skal reise frà alt dette. Til no denne veka har me framkalt bilete som me skal gi til ungane (umogleg à framkalle til alle, sidan det er sà mange, sà me próver à gi dei litt diskrét, noko som er like vanskeleg sidan dei vil springe à vise bileta til alle dei ser), me har òg vore og besókt nokre av ungane heime hos dei.
Les mer
Naa er det bare 12 dager til flyet gaar hjem til Norge, og det hele foeles ganske absurd. Jeg har aldri vaert i noen lignende situasjon foer, der tankene mine er saa blandede. Har aldri opplevd det aa ha saa motsigende tanker i hodet mitt, paa en gang. En del av meg vil hjem, hjem til det samme gamle, normale Norge, som jeg kjenner. Der jeg vet hvordan ting funker, skjoenner hvordan folk tenker, og der folk ikke snur seg paa gata etter deg og ser paa deg som om de aldri har sett folk foer, bare fordi man er hvit i huden.
Les mer
De mnd jeg har hatt paa senteret, har jeg hatt en jente som har blitt veldig spesiell for meg. Det hoeres kanskje litt dumt ut, siden jeg er jo der for aa vaere der for alle jentene. Men det er jo alltid slik at man blir bedre kjent med noen, og ikke saa godt med noen, av ulike grunner. Jeg fikk raskt kontakt med henne, og hun begynte litt etter litt og aapne seg mer og mer for meg. Jeg husker foerste gangen hun fortalte meg historien sin, om oppveksten sin, om moren som slo henne og sa at hun ikke var glad i henne, hvordan de utallige stefedrene hennes misbrukte henne, helt til hun stakk av og traff han som er far til babyen hennes, og jeg husker hun spurte meg om hvorfor det ikke er greit at en 15 aar gammel jente er sammen med en som er 29 aar.
Les mer
I gàr, langfredag, var me med pà pàskevandring. Pascual, som ogsà jobbar som frivillig pà La Restinga (men er herfrà) har òg ansvaret for ei dramagruppe i ei av kyrkjene i byen. Og langfredag var det "via crusis", altsà pàskevandring med skodespel av Jesus´ siste tid fór krossfestinga. Det heile starta inne i kyrkja, etterpà fortsatte det vidare ut gjennom bydelen. Ein lang prosesjon, musikkorps, motocarro med hógtalar og ei dame som var forsangar til salmane. Me gjekk i tre og ein halv time. Folk fulgte med, og hang seg pà etter kvart som prosesjonen kom forbi husa deira. Dà det blei mórkt, tende folk stearinlys dei heldt i hendene. Til slutt var det fleire hundre menneske som fulgte prosesjonen. Eit heilt spesiell stemning, veldig interessant à ha vore med pà pàskefeiring i Peru.
Les mer
Det er ikkje sà veldig mange bilar i Iquitos, men gatene er stappa fulle av motocarroar og motorsyklar. Mange familiar har ikkje bil, men dei fàr plass pà ein motorsykkel... Alle utan hjelm. Etter seks mànadar her i Iquitos, blir eg framleis like forskrekka kvar gong eg ser dette. Dersom det skjer ei ulukke, er eg redd det tyder ein momentant dód. Eg hadde ikkje kóyrd slik med mine ungar...
Les mer
Eg digger desse gamle bussane som ein ser over alt her i Iquitos. Dersom eg ser ein ny buss, merker eg eg tar meg sjólv i à reagere, for dei fleste bussane ser slik ut... Gamle, skranglete, utan vindaugsruter. Og fulle av sjarm. Det er billig à ta buss her, 1-2 kroner for eit langt stykke.
Fra Elises blogg
Ja, dà er skulen i gong, og La Restinga vender seint men sikkert tilbake til slik det var fór ferien. Eg og Camilla hjelper framleis til med Aula Movil - leksehjelp om morgonane for dei minste, to morgonar i veka, og sà er me der kvar kveld for à hjelpe til med leksehjelp for dei som er der om ettermiddagen/kvelden. I desse fórste veken etter skulen starta opp, har dei ofte ikkje sà mykje lekser enno, sà det er ikkje sà mange som treng hjelp enno. Men det har kome ein del nye gutar til gruppa om kvelden. Denne kveldsgruppa er altsà Entre Nos, det prosjektet som jobbar med dei som er er i situasjonar med seksuell utnytting, eller som er i faresonen for à kome i slike situasjonar. Denne gruppa har fór bestàtt mest av tenàringsjenter, men dette problemet er desverre ganske utbreidd blant gutar òg, men her er det meir mórketal, for det er meir tabu for gutar. Men no i det siste har det vore ein del tenàringsgutar òg, sà det er eit bra teikn. Dà blir det lettare for andre à kome òg.
Les mer
Les mer om tenåringsprostitusjon i Iquitos:Sjólv om grunnskulen offisielt sett er gratis, mà dei betale for bóker, materiale og skuleuniformar sjólv. Dersom dei ikkje har korrekt skuleuniform, fàr dei ikkje kome pà skulen. La Restinga stótter ein del elevar med materialet dei treng. Skulesystemet er lagt veldig mykje opp til at elevane skal kopiere det som stàr pà tavla utan nódvendigvis à forstà det dei laerer. Leksene er ofte oppgàver dei mà slà opp i leksikon eller andre bóker for à kunne svare pà. Det er ikkje sà lett dersom ein ikkje eig ei einaste bok heime. Heldigvis har La Restinga bàde bóker og laerarar til disposisjon.
Les mer
Tenåringsprostitusjon i Iquitos er i dag eit stort problem. Mange ungdommar hamnar her i situasjonar der dei blir utsette for seksuell utnytting eller der dei sel sex. Kvifor er det mange ungdommar som prostituerer seg, og korleis jobbar La Restinga for å forebygge og bekjempe dette problemet? (...) Grunnane til at det er folk som hamnar i ein seksuell utnyttande situasjonen er mange. Det er ikkje gjort undersøkingar på kor mange ungdommar som er i eit utyttingssituasjon i forhold til å selje sex, det er for lite arbeid som drives blant tenåringar i denne situasjonen, men problemet er tydeleg, og det gjeld mange. Den mest openbare grunnen til at ungdom hamnar i seksuelt utnyttande situasjonar er fattigdomen. Dei aller fleste som blir utsette for seksuell utnytting, er fattige. Fattgdomen fører med seg eit hav av andre konsekvenser.
Les mer
På grunn av visabestemmelsane, kan me berre opphalde oss i Peru nitti dagar om gongen. Difor må me ut av landet, bli stempla inn i eit nytt land og tilbake til Peru igjen for å få nye nitti dagar. Den første gongen me var ute av landet etter me kom til Peru, var då me var i Bolivia i januar. Frå januar til me drar heim den 25. april, var det litt over nitti dagar, så då måtte me ut av landet igjen før det (ellers måtta me betalt ei bot når me drar frå landet). Alternativet hadde vore å gått på eit kontor her i Iquitos og betalt litt for å fornya visumet, men det er jo sjølvsagt ein god unnskuldning og mykje kjekkare å dra på tur!
Les mer
Sist helg var me pà jungeltur igjen. Etter à har sjekka litt ut dei forskjellige jungelturoperatórane i Iquitos, fann me ein tur der me kunne ha ei natt i lodgen og ei natt i hengekóye i jungelen. Sà den heiv me oss pà. Fórst kóyrde me bil til Nauta, sà tok me bàt nedover Amasonaselva i halvannan time, sà gjekk me gjennom ein landsby og tok kano ein halvtime vidare derfrà.
Les mer
I Iquitos er det ganske mange marknadar, og eg liker veldig godt à gà pà "oppdagingsferd" i desse marknadane. Her er nokre bilete;
Les mer
I dette "flytehuset" her bur fem ungar/ungdommar fra La Restinga (og módre, tanter, lillesósken, veit ikkje kor mange til saman). Me var pà besók ein dag. Gjestfriheten og kjensla av à vere velkommen er like stor kvar gong. Eg finn ikkje ord til à skildre alle tankar ein gjer seg pà slike besók.
Fra Elises blogg
Pà lórdag var me i femtenàrsdag til Carmen, ei jente me kjenner frà La Restinga. Femtenàrsdagane for jentene er ein veldig stor dag for jenter i Peru, det er ein av dei store merkedagane i livet utanom barnedàpen, konfirmasjon og bryllaup. Femtenàrsdagane for jentene ein stor fest, som blir planlagt lenge, og der dei inviterer mange gjester.
Les mer
Om morgonane og ettermiddagane er det fórst skulearbeid. No er det ferie, men ungane og ungdommane fàr oppgàver som dei skal gjere for à fórebue seg pà det neste skuleàret som startar i mars, og for à ikkje glóyme ut det dei laerte ut sist semester. Nivàet er veldig forskjelleg, dei som er veldig flinke kan hoppe over eit trinn, men oftast skjer det motsette - borna og ungdommane greier ikkje à halde tritt med skulen og mà gà om igjen - opp til fleire àr.
Les mer
Iquitos er den stórste byen i verda utan vegsamband. Den einaste byen det gàr veg til, er Nauta, som ligg ein og ein halv times kóyring unna. Pà lórdag tok eg og Camilla turen her til.
Les mer
Sist veke var eg og Camilla igjen på besøk til Belen. Sidan me var der sist, før jul, hadde elva stige, som den gjer kvart år i desember. Heile området var dekka med vatn. Husa, som er bygd på balsampålar, blir til flytehus. Volleyballbanen var oversvømt, og folk bada og padla i kano der dei for to månadar sidan spelte fotball. Alle som før budde nede, i første etasje på huset sitt, hadde flytta opp i andre etasje. Heile området var forandra. Dei som bur innerst kanten går på plankar mellom husa for å kome seg fram. Dei andre må ha ein båt eller kano for å kome seg til heim. Plassen ser rett og slett ut som eit stort svømmebasseng. Camilla og meg blei med ungane i ein kano rundt området, der dei bada.
Les mer
Ja, då var me tilbake i Iquitos etter ein fantastisk flott ferie. Har verkeleg fått sett mykje, og andre deler av Sør-Amerika enn Lima og Iquitos. Men det skal seiast at det absolutt var veldig godt å kome tilbake igjen til denne fantastiske jungelbyen vår! Har vore her ei veke igjen etter ferien allereie, tida gåar fort. Då me kom inn dørene til La Restinga sprang ungane mot oss og heiv seg rundt halsen vår. Eg blei nesten litt rørt, merka kor mykje eg hadde sakna ungane på desse tre vekene. Det blir så utruleg trist å reise frå dei i april, og ikkje vete når eg kjem til å sjå dei igjen!
Les mer
Me hadde infield i Santa Cruz, Bolivia. Lærarane Tina og Frode kom frå Noreg. Dei hadde med seg mykje godsaker heimefrå, som blant anna aviser, blader og norsk sjokolade. Ein kveld hadde me norsk aften der me åt norsk grovbrød, brunost og nugatti! Det smakte fortreffeleg. Ellers, i løpet av kurset snakka me om korleis ting hadde gått til no, og kva me ynskjer å oppnå før me set oss på flyet heim i april.
Les mer
Etter Titicacasjóen drog me vidare til La Pazfor à besóke Hanne, Anna og Eline der. Ein dag var eg og Silje med Hanne pà besók til Alalays mottakssenter for gatebarn i sentrum av La Paz [...] Ein dag var me òg ute til aldeaen - landsbyen utanfor byen, der barna kjem etter à ha vore ei stund inne i byen, og der Hanne, Anna og Eline jobbar. Veldig interessant à kome der til og sjà!
Les mer
I La Paz ein dag kjórte me firhjuling! Fórst tok me ein runde rundt kvartalet for à laere oss korleis det blei gjort, sà kjóyrde me av gàrde! Fekk ein fin to-timars tur rundt pà smàvegar utanfor byen. Fin màte à sjà ei anna side av La Paz pà!
Les mer
Jeg har fått besøk av Elise og Silje her nede i hulen til Anna og meg. Jeg prøver å vise dem rundt og vise dem alt det La Paz har å by på. Selv om dette som oftest for anna og meg vil si San Miguel og Aleksander kafé. Jeg spurte dem om de ville være med å besøke mottakssenteret for gutter i sentrum og det ville de. Da kunne jeg slå to fluer i en smekk. Først og fremst har jeg heller ikke sett mottakssenteret så det var den fluen, og for det andre så kunne jeg da besøke han som har blitt flyttet fra barnehjemmet. Det var den andre fluen.
Les mer
For å sprite opp bussturen til Cusco, som tok alt for mange timer, valgte vi å mellomstoppe i Puno. Puno er flytende øyer ute i Titicaca sjøen, verdens høgstliggende innsjø, mener jeg. Jeg trodde ikke helt på dette her med flytende øyer, hva er det for noe tullball lissom, men da vi kom ut dit kunne jeg egentlig ikke tro mine egne øyne. Det var faktisk flytende øyer. Tro det eller ei.
Les mer
Se flere bilder på Elises blogg: Les mer
Vi fikk beskjed om å kjøpe et turristpass mens vi var i Cusco. Med dette passet kunne vi blant annet besøke ”Saqsaywaman” som lettere uttales ”Sexy woman”. ”Saqsaywaman” er et av flere bevarte Inkaruiner. Det vil med andre ord si, et sted hvor man finner gråstein. Jeg er av naturen ikke så veldig interessert i gråstein, men det er jo ganske imponerende å se på, må jo innrømme det. Men jeg holder en liten knapp på at det er det peruanske folket som har klasket sammen disse steinene for å trekke folk til Cusco og tømme oss for penger. Men de andre overbeviste meg om at det faktisk er ekte varer.
Ser du slangen?
Se flere bilder på Elises blogg: Les mer
Machu Picchu – symbolet på inkaimperiet! Machu Picchu er ikkje nemt i krønikarane til dei spanske conquistadorane. Denne inkabyen på toppen av eit fjell blei aldri oppdaga av dei spanske conquistadorane, og blei difor funnen slik den blei forlatt mange hundre år tidlegare. Byen blei truleg påbegynt i 1440, og folk budde her til den spanske erobringen av Peru i 1532. Inkabyen blei gjenoppdaga av den amerikanske historikaren Hiram Bingham i 1911.
Les mer
Se flere bilder: Les mer
Da vi ankom Machupicchu ”byen” satt Silje, Elise og meg oss med en gang på en pizza restaurant. Etter det gikk noen av de andre for å bade i noen varme kilder, som var mer eller mindre ”opp bygde badebasseng med varmt, skittent vann”. En skikkelig turristfelle. ”Gott’a love it!”. Jeg derimot lar meg ikke lure av ”varme kilder” så jeg gikk å la meg. Etter å ha sover i fem seks timer gikk vi ut for å spise. Det ble en tidlig kveld, fordi vi nemlig skulle ta en tidlig buss neste morgen til Machupicchu – kongen over gråstein. Bussen gikk halv seks om morgenen, og den skulle Hanne Håland ta.
Les mer
Ein dag rafta me i Andesfjella, rett utfor Cusco, i elva Urumbamba. Me fekk vàtdraktar, redningsvestar, eit lynkurs i korleis ein skulle bruke àrene, og sà var det berre à setje i gong. Det fórste stryket var superskummelt, men sà fekk me taket pà det og padla i veg. Skikkeleg kick!
Les mer
.jpg)
.JPG)
